موسیقی سنتی وشعر ایرانی

زندگی نامه استاد بنان


غلامحسین بنان در سال 1290 خورشیدی در تهران و در خانواره ای اهل هنر و فرهنگ زاده شده، پدرش از دیوانیان و دارای آوازی خوش بود و مادرش که نسب از خانواده قاجار می برده، با نواختن پیانو آشنا بود
غلامحسین بنان، از سال 1321، دو سال پس از بنیاد نخستین فرستنده رادیویی در ایران به این سازمان پیوست و به آواز خوانی پرداخت. نخست، عبدالعلی وزیری، او را به خالقی معرفی کرد و خالقی نیز آزمایش و پرورش صدای او را به ابوالحسن صبا سپرد


روزی که بنان با عبدالعلی وزیری ، جهت امتحان به رادیو می رود. در دفتر روح الله خالقی ، ابولحسن صبا هم نشسته بود از بنان می خواهند که برای ایشان قطعه ای بخواند و او درآمد سه گاه را آغاز می کند و صبا هم او را همراهی می کند هنوز در آمد تمام نشده بود که خالقی به صبا می گوید : شما نواختن را قطع کنید و بنان اشاره می کند که گوشه حصار را بخواند. و بنان بدون اندک مکثی با چنان مهارت و استادی درآمد حصار را می خواند و به سه گاه فرود می آید که خالقی بی اختیار برخواسته و او را در آغوش گرفته و می بوسد و آینده وی را در هنر آواز درخشان پیش بینی می کند


خالقی می نویسد :
" صدای بنان ، بسیار لطیف و شیرین ، زیبا و خوش آهنگ است ،
کوتاه می خواند ولی در همین کوتاهی ، ذوق و هنر بسیار نهفته است .
نتها و تحریر های او چون رشته مروارید غلطانی ، به هم پیوسته و مانند آب روان است .
من از صدای او مسحور می شوم ، لذتی بی پایان می برم که فوق آن متصور نیست .
بنان در موسیقی از گوهر گرانبها هم گرانبهاتر است . "

اجرای اولیه او در انجمن موسیقی ملی (به سرپرستی روح اله خالقی) و با سرود جاودانه "ای ایران" انجام شد
و در دهه 1320 او را به عنوان بهترین مجری آثار مکتب وزیری - خالقی معرفی کرد
مخمل گرم صدا و حریر تحریر او ، بیش از 50 سال آرامبخش دلهای بی تاب بوده است ...
در طول فعالیت هنری خود حدود 450 آهنگ اجرا کرده است ...
در نغمات جدید و مدرن ایرانی نیز تسلط کامل داشت .
در سال 1334 رییس شورای موسیقی گردید .


غلامحسین بنان در برنامه رادیویی قصه شمع ، در سال 1340
گفت :
یک هنرمند واقعی باید به رسالت هنری خودش واقف باشد ،
در عین حال که خودش را از اجتماع می داند ،
هنرش هم ، پیشرو و مترقی باشد .

بنان بعد از تصادف در سال 1336 ،
که منجر به نابینایی یک چشم و انزوای چند ماهه او شد ،
در مواضع هنری خود نیز تجدید نظر هایی کرد و در یک مصاحبه مطبوعاتی در همان سال ، اظهار داشت :
نمی خواهم اشاعه دهنده روحیه بدبینی و ناراحتی تراشی در جامعه باشم
می خواهم زندگی کنم و امید زندگی بدهم
از بعضی آوازهای ایرانی که بی شباهت به مرثه های تمام نشدنی هستند
خسته شده ام و ضمن اجرای آهنگهای سنگین و ارزشمندی
از استادان نظیر : وزیری و خالقی
می خواهم ترانه و تصنیفهایی اجرا کنم که به نشاط زندگی و ذوق مردم نزدیکتر باشد
و چنین بود که بیش از 20 ترانه دلنشین ساخته شد
که در عین همگامی با پسند مردم و داشتن روح نشاط ، گویای متانت صدا و شخصیت موقر بنان باشد
و از ابتذالی که دامنگیر بسیاری از ترانه های آن روزگار بود ، کاملا برکنار بماند


استاد غلامحسین بنان در هشتم اسفند 1364 چشم از جهان فرو بست و در امام زاده طاهر شهر کرج به خاک سپرده شد ...
روحش شاد و یادش گرامی ...